“Simon, ailesiyle küçük bir barakada yaşıyor, ekmeğini ayakkabıcılık yaparak kazanıyordu. Malsız-mülksüz bir adamdı. İşi fazla para kazandırmıyordu ve geçim darlığı içindeydi. Kazandığı boğazlarına anca yetiyordu. Bütün kış boyunca karısıyla koyun derisi kürkü ortak kullanmışlardı ama onun da yüzüne bakılır yanı kalmamış, eskiyip yıpranmıştı. Yeni bir kürk almak için iki yıldır para biriktiriyordu. Kış gelip dayanmadan önce, az da olsa biraz para biriktirmişti. Kumbarasında üç ruble vardı. Köy sakinleri de Simon’a beş ruble, yirmi kapik borçluydu.”
Bu dizelerle başlıyor kitap.
Uzun süredir bir kitaptan böyle bir tat alabilmeyi, okumanın yanında, kitabı yaşayabilmeyi diliyordum. Soğuk kış gecelerinde, yanında bir fincan çay ile tadından yenmez hale gelen enfes bir esermiş meğer İnsan Ne İle Yaşar.
Kitap, İnsan Ne İle Yaşar, İnsanın Ne Kadar Toprağa İhtiyacı Var, Bey İle Uşağı adlı üç farklı hikayeden oluşuyor. Hikayeler farklı ama birbirini bütünlüyor.
Hepsi de insanoğlunun açgözlülüğü üzerine yazılmış. Elindekiyle yetinmesini bilmeyen insanın içine düştüğü durumla alay ediyor Tolstoy. Atalarımızın deyimiyle, “Midyat’a pirince giderken evdeki bulgurdan olan” kahramanlar var kitapta. Anlatım öyle güzel ki, sayfaları aralamaya başladığınız zaman, adeta kanlı canlı insanlara dönüşüveren kahramanlar bunlar. Benden söylemesi.
Tam bir kış kitabı olan İnsan Ne İle Yaşar’ı okuyunca, Tolstoy’un başka kitaplarını da okuma isteği uyandı içimde.
# #
Yazar: Lev N.Tolstoy
Oda Yay.
Sayfa sayısı: 94
